Ice Baby Quest

Gra eksploracyjna rozgrywająca się na ogromnym obszarze, który nawet nie próbuje być spójny. Lodowe labirynty łączą się z miejscami, z którymi nie powinny, ukryte ścieżki zawracają same w siebie, a celem jest znalezienie konkretnej rzeczy w przestrzeni celowo dezorientującej — bez niczego, z czym trzeba walczyć, i bez niczego, co mogłoby cię zabić. To usuwa typowe napięcie i zastępuje je czymś spokojniejszym: satysfakcją z budowania mentalnej mapy miejsca, które opiera się mapowaniu. Skala jest hojna, punkty orientacyjne są na tyle dziwaczne, że łatwo je zapamiętać, a ukryte obszary są naprawdę ukryte, a nie tylko oznaczone strzałką. To nie jest wymagająca gra i nie stara się taka być; to miejsce do wędrowania przez pół godziny, a memiczna otoczka to opakowanie, a nie treść. Zaskakuje przede wszystkim skala. Gra jest dużo większa, niż wymagałaby tego eksploracja oparta na memie, z wystarczającą liczbą naprawdę odrębnych obszarów, by wędrówka długo dostarczała nowych miejsc — a ponieważ nic nie może cię zabić, zwiedzanie odbywa się bez pośpiechu, na co pozwala niewiele gier z perspektywy pierwszej osoby. Dezorientacja jest tu treścią, a nie przeszkodą na jej drodze.