Soyjak Siege

To gra w stylu, który zdominował gatunek wave survivor: wrogowie pojawiają się bez przerwy i w coraz większej liczbie, ataki wykonują się w dużej mierze same, a prawdziwe decyzje to ulepszenia wybierane między falami. Memowa otoczka jest krzykliwa, ale konstrukcja pod spodem jest solidna. Takie gry działają, bo liczy się dobór ulepszeń, a nie samo unikanie ciosów, i ta gra to szanuje. Wybory ulepszeń mnożą się nawzajem – zasięg, częstotliwość, obrażenia, ruch – więc podejście z trzema pasującymi do siebie ulepszeniami przetrwa fale, których nie pokona podejście z czterema pojedynczo lepszymi. Umiejętność polega na rozpoznaniu, jaką kombinację wspiera aktualna oferta, i rozwija się ona między kolejnymi podejściami, a nie w trakcie jednego. Ruch to druga połowa gry: zawsze jesteś otoczony, więc stanie w miejscu nigdy się nie opłaca, a właściwa droga to zwykle szeroki krąg, który trzyma tłum za twoimi plecami. Podejście trwa od dziesięciu do piętnastu minut i kończy się jednoznacznie. Postęp między podejściami odblokowuje opcje startowe. Grasz jednym drążkiem albo czterema klawiszami, gra działa na skromnym sprzęcie i jest solidnym przykładem bardzo zatłoczonego gatunku. Memowa oprawa albo cię rozbawi, albo nie, i nie ma to żadnego znaczenia dla samej gry: fale, oferty ulepszeń i dyscyplina ruchu są takie same bez względu na to, jak wyglądają sprity.