Stickman Empires

Wojna na jednej linii, w której nigdy nie sterujesz jednostkami bezpośrednio. Dochód rośnie, jednostki kosztują, a ty decydujesz, co przyzwać i kiedy — potem idą w stronę bazy wroga i walczą z tym, co nadchodzi z naprzeciwka. Wszystko, co ciekawe, dzieje się w momencie zakupu. System działa jak kamień-papier-nożyce z ekonomią w tle. Tanie jednostki kupują czas i blokują, drogie przebijają się, ale zostawiają cię bez grosza, jeśli zginą marnie, a jednostki dystansowe są bezwartościowe bez kogoś przed sobą — więc skład tego, co wysyłasz, liczy się bardziej niż liczba. Wydanie wszystkiego od razu to błąd początkującego; trzymanie dochodu w odpowiedzi na ruch przeciwnika to błąd średniozaawansowanego; wiedza, czego wymaga dany moment, to już cała gra. Jest kampania z coraz silniejszymi przeciwnikami i drzewko ulepszeń między bitwami, które zmienia, na co cię stać. Bitwy trwają od pięciu do dziesięciu minut i rozstrzygają się stopniowo, a nie nagle. Grasz, stukając w telefon, gra działa na wszystkim i jest naprawdę strategiczna mimo bardzo prostego interfejsu. Kampania jest na tyle długa, że drzewko ulepszeń ma znaczenie, a przeciwnicy są zaprojektowani tak, by karać jeden ulubiony skład — więc gracz, który znalazł jedną skuteczną strategię, w kilku kolejnych bitwach będzie zmuszony znaleźć drugą.