Voxalike

To gra imprezowa, w którą grasz mikrofonem, a nie klawiaturą. Sceny puszczane są bez ścieżki dialogowej, ty nagrywasz w ich miejsce własny głos, a potem wszyscy razem odsłuchują nagrania – to bardziej gra aktorska niż zręcznościowa, a cała zabawa zależy od ludzi w pokoju. To stawia ją w osobnej kategorii. Potrzeba grupy gotowej na głupoty, sprawnych mikrofonów, a w pojedynkę gra traci niemal cały sens – za to w gronie 4–5 osób wywołuje śmiech, jakiego nie da żadna zaprojektowana mechanika. Sceny są dobrane tak, żeby dało się je dubbingować: wyraźne ruchy ust, czytelne emocje i wystarczająco dużo czasu między kwestiami, żeby zaimprowizować. Rundy są krótkie, a odtworzenie nagrań to główna nagroda – i taka struktura ma sens. Nie ma tu rywalizacji, chyba że gracze sami wprowadzą głosowanie. Gra wymaga zgody na mikrofon w przeglądarce – to jedyna techniczna przeszkoda – i działa na wszystkim, co ma sprawne wejście audio. Jako zabawa imprezowa sprawdza się świetnie, a jako gra wideo nawet nie próbuje nią być.