GTA: Vice City

Seksenlerin neon ışıklı bir versiyonunda geçen açık dünya bir suç oyunu; bu formülün hâlâ ayakta kalmasının nedeni, asıl içeriğin görevler değil şehrin kendisi olması. Araçlar alınabiliyor, bölgeler ilerledikçe açılıyor ve polis tepkisi ne kadar dikkat çektiğine göre büyüyor — yani bir oturumda olanların çoğu senaryosuz gelişiyor. Görevler yapıyı, harita ise geri kalan her şeyi sağlıyor. Karakterleri olan bir hikâye ve şehrin suç hiyerarşisinde bir ilerleme var, ama insanların akılda tuttuğu saatler, sebepsiz yere bir yerlere sürüp bir şeyler bulmakla geçen saatler. Sürüş modeli simülasyondan çok arcade tarzında, bu da her birkaç dakikada bir araç değiştirdiğin bir oyuna uygun düşüyor; dönem stiline gelince, o da işin büyük kısmını taşıyor. Tarayıcıda bu, bir oyun kadar ciddi bir teknik başarı da sayılır. Dönem stili ayrı bir bahsi hak ediyor çünkü sadece süsten ibaret değil. Müzikler, renk paleti ve araç tasarımları şehri tam yerine oturtuyor; bu tutarlılık, serideki en teknik açıdan gelişmiş bölüm değil de bu bölümün akılda kalan bölüm olmasının büyük bir kısmını açıklıyor.