Sphere Rush

Havada asılı raylar üzerinde yuvarlanan bir top var ve bu tür oyunlar için alışılmadık biçimde, üretilen sonsuz bir akış yerine gerçekten tasarlanmış bölümler var. Her bölümün kendine has bir dikey düşüş, zıplama pedi ve kayan duvar düzeni vardır; zorluk hızın artmasından değil, bu unsurların birleşiminden gelir. Bu da bir bölümün öğrenilebileceği anlamına gelir, ki bu da başarısızlıkla kurduğun ilişkiyi tamamen değiştirir: daha iyi bir denemeyi beklemiyorsun, sırayı çözmeye çalışıyorsun. Farklı dünyalar görselleri sürekli değiştirir, tuzak kombinasyonları da gitgide artar; bu yüzden tanıdık görünen bir bölüm nadiren bir öncekiyle aynı şekilde oynanır. Bölümler üretilmek yerine elle tasarlandığı için belirli ve işlevsel bir şekilde haksız olabilirler: bir tuzak, deneyimsiz bir oyuncunun tam olarak nerede olacağı bilinerek yerleştirilebilir; oyuncu buna bir kez düşer, bir daha asla düşmez. İşte bu, didinerek oynadığın bir oyunla öğrenerek oynadığın bir oyun arasındaki farktır ve görsellerin yeniliği geçtikten sonra bile bölümlerin ilgi çekici kalmasının sebebi budur.