Ultrakill

Her şeyi değiştiren tek bir kurala dayanan retro tarzda bir nişancı: canını, düşmanlar ölürken onlara yakın durarak geri kazanıyorsun. İyileşmek için geri çekilmek imkansız, yani ağır yara aldığında doğru tepki bir şeye saldırmak — bu da onu şimdiye kadar tasarlanmış en saldırgan nişancılardan biri yapıyor. Geri kalan her şey bunu destekliyor. Hareket, atlayışlar ve kaymalarla son derece hızlı; silahların birbirleriyle etkileşen alternatif ateşleri var ve puanlama basit bitirmeyi değil, tarzı — çeşitliliği, hızı ve riski — ödüllendiriyor. Sonuçta savunma içgüdüsünün cezalandırıldığı bir oyun ortaya çıkıyor; öğrenme süreci de büyük ölçüde diğer nişancı oyunlarından edinilmiş temkinliliği unutmaktan ibaret. Zor bir oyun, refleksleri zorluyor ve o kadar hassas ki zorluk hiçbir zaman keyfi hissettirmiyor. Bölümler çok sayıda denemeyle birkaç dakika sürüyor, peşinden koşulacak rütbeler var ve gelişen karakter değil oyuncunun kendisi. Düzgün oynanabilmesi için klavye, fare ve makul bir kare hızı gerekiyor; tarayıcıda indirmeden çalışıyor ve bu şekilde bulunabilecek başka hiçbir şeye benzemiyor. Açıkça söylemek gerekirse, bir tarayıcı sekmesinde çalışır halde bulmak için alışılmadık derecede zorlu bir oyun bu. Kare hızı düşmüyor, kontroller tepki veriyor ve bu sürümde hiçbir şey tavizmiş gibi hissettirmiyor — bu sürümü oynamanın tek sebebi de zaten bu.