Kingdom Of Marionettes

To powieść wizualna, a nie gra o przetrwaniu – warto to wiedzieć, zanim zaczniesz. Grasz nocnego stróża w opuszczonym teatrze lalek, marionetki ożywają po zmroku, a całość opowiadana jest przez dialogi i wybory, a nie przez podgląd kamer, zarządzanie prądem czy ukrywanie się przed czymkolwiek. Dzięki temu to wolniejsze, bardziej skupione na postaciach doświadczenie, niż sugeruje sceneria. Groza jest psychologiczna i dotyczy przede wszystkim manipulacji – marionetki są tobą zainteresowane, a nie po prostu wrogie, a wybory decydują, ile z tego zauważysz i na ile się na to zgodzisz. Istnieje kilka ścieżek fabularnych, które różnią się naprawdę, a nie tylko kosmetycznie, więc druga rozgrywka pokaże ci to, o czym pierwsza nawet nie wspomniała. Jest tu dużo tekstu, pełne poznanie zajmuje kilka godzin, a gra jest skierowana do tych, którzy chcą historii, a nie pogoni. Nie ma tu niczego, co można oblać, ani żadnego testu refleksu, co rozczaruje fanów taniego straszenia, a ucieszy tych, którzy chcieli, by ten klimat potraktowano poważnie. Na tych warunkach to tekst dobrze napisany i naprawdę niepokojący.