Kingdom Of Marionettes

Bir hayatta kalma oyunu değil, görsel bir roman — buna başlamadan önce bilmekte fayda var. Terk edilmiş bir kukla tiyatrosunda gece bekçisisin, kuklalar karanlık çökünce canlanıyor ve oyun; kamera izlemek, güç yönetmek ya da bir şeyden saklanmak yerine diyaloglar ve seçimler üzerinden ilerliyor. Bu da onu, ortamın vaat ettiğinden daha yavaş ve karakter odaklı bir deneyim yapıyor. Korku psikolojik ve özellikle manipülasyon üzerine kurulu — kuklalar sana sadece düşmanca değil, ilgiyle yaklaşıyor; seçimlerin ise bunun ne kadarını fark ettiğini ve ne kadarına ortak olduğunu belirliyor. Birden fazla rota var ve bunlar yüzeysel değil, anlamlı biçimde ayrışıyor; bu yüzden ikinci bir oynayış sana ilkinin hiç değinmediği şeyleri gösteriyor. Metin ağırlıklı bir oyun, düzgünce görmek birkaç saatini alıyor ve kovalamaca değil hikaye isteyenlere hitap ediyor. Başarısız olunacak hiçbir şey, hiçbir refleks testi yok; bu, türün ani-korku tarafından gelenleri hayal kırıklığına uğratsa da, ortamın ciddiye alınmasını isteyenlere tam oturuyor. Bu haliyle iyi yazılmış ve gerçek anlamda rahatsız edici bir oyun.