Mad Pursuit

To gra w pościg, a nie wyścig. Nie ma tu mety ani rywala do pokonania – są za to radiowozy na ogonie, mokre, neonowe miasto do przemierzenia i licznik czasu, który zatrzymuje się dopiero, gdy cię złapią. Celem jest przetrwanie, co zmienia sposób jazdy – najszybsza linia często okazuje się błędem, bo prowadzi w miejsce bez wyjścia. Prowadzenie jest luźne, w stylu arcade, i stworzone do dryfowania, co jest dobrym wyborem dla gry o zakrętach pokonywanych celowo źle. Poślizg na skrzyżowaniu kosztuje prędkość, ale daje kąt, którego pościg nie jest w stanie odtworzyć, a cała umiejętność w tej grze polega na wyczuciu, kiedy ta wymiana się opłaca. Ruch uliczny jest przeszkodą dla obu stron, więc można go wykorzystać: przejazd tuż obok furgonetki zatrzymał więcej pościgów niż sama prędkość. Miasto jest na tyle duże, że trasy mają znaczenie, i na tyle czytelne, że da się je odczytać przy dużej prędkości, a efekty deszczu są przede wszystkim po to, żeby dobrze wyglądać – i wyglądają. Podejścia trwają kilka minut, restart jest natychmiastowy, a poziom trudności rośnie dzięki liczniejszym i szybszym pościgowcom, a nie przez odbieranie ci kontroli.