Ping Pong Go

Gra w tenisa stołowego widziana zza paletki, a nie z boku, co zmienia to, jakiej umiejętności od ciebie wymaga. Widok z boku sprowadza grę do wyczucia czasu poruszającej się kropki; ten widok każe oceniać głębię, a nauka odczytywania odległości piłeczki z perspektywy trzeciej osoby trwa zauważalnie dłużej. Druga połowa gry to rotacja. To, jak prowadzisz paletkę w momencie kontaktu, decyduje o torze odbicia, więc wymiany faktycznie się rozwijają, zamiast po prostu trwać – przeciwnik, który stracił pozycję, zostaje w tyle, jeśli skierujesz piłeczkę tam, gdzie nie zdąży się cofnąć. Przeciwko komputerowi to zadanie do rozwiązania, a w specjalnych trybach wydarzeń jest trudniej, bo zasady zmieniają się przy każdym wydarzeniu, a nie tylko poziom trudności. Wymiany są szybkie, mecze krótkie, a oprawa graficzna jest na tyle czytelna, że piłeczka pozostaje widoczna nawet przy dużej prędkości, co jest jedynym ważnym wymogiem wizualnym. Gra obsługuje się myszą, przesunięciem palca albo klawiaturą i działa na bardzo skromnym sprzęcie. To solidna interpretacja tenisa stołowego w stylu arcade, a nie symulacja, i gra tego nie udaje.