Power Surfer

Gra na hoverboardzie, w której pierwsza próba jest celowo mało efektowna. Deska sunie gładko, teren jest łagodny, niewiele się dzieje — a potem podłoże pod tobą zaczyna zmieniać kształt i okazuje się, że ten spokojny początek uczył cię, jak wygląda neutralny balans, żebyś zauważył, kiedy go utracisz. Mechanika opiera się na przewidywaniu, nie na reakcji. Korekta balansu wymaga czasu, więc przechylenie zaczęte w momencie, gdy zauważasz problem, jest już spóźnione — najdalsze przejazdy to te, w których przechylałeś się w stronę zbocza, zanim do niego dojechałeś. Wzorce terenu się powtarzają, dzięki czemu to przewidywanie można się nauczyć, a nie zgadywać, a prędkość rośnie na tyle stopniowo, że nauka nadąża za tempem gry. Przejazdy są krótkie, restart to jedno naciśnięcie, a wynikiem jest przejechana odległość. Oprawa jest minimalistyczna, a teren łatwy do odczytania — to wszystko, czego potrzebuje gra oceniana na podstawie zboczy. Obsługujesz ją jednym przyciskiem na telefonie lub klawiaturze, działa na wszystkim i szczerze przyznaje, że jest testem umiejętności, a nie widowiskiem. Dziesiąty przejazd jest zauważalnie lepszy od pierwszego — i to jest cała miara takiej gry.