Ragdoll Arena

Strzelanka arenowa widziana z boku, w której to fizyka zabija najczęściej. Broń ma odrzut, postacie to bezwładne ragdolle, a areny są małe i pełne twardych krawędzi – dlatego pewniejszym sposobem na zwycięstwo nie jest strzelanie do kogoś aż zginie, tylko wystrzelenie go w coś. To sprawia, że cel celowania jest nietypowy. Strzał w środek przeciwnika zadaje obrażenia, ale strzał pod kątem, który rzuci go na ścianę, w zagrożenie albo poza arenę, robi znacznie więcej – dobrzy gracze celują w tory lotu, a nie w ciała. Twój własny odrzut też cię przesuwa, więc każdy strzał to też mała decyzja o zmianie pozycji, a strzelanie na oślep stawia cię tam, gdzie wcale nie chciałeś być. Rundy trwają kilka sekund, areny się zmieniają, a całość przez cały czas wygląda lekko absurdalnie, bo ragdolle nigdy nie utrzymują pozy. Tryb dla dwóch graczy na jednej klawiaturze jest najlepszy, bo umiejętnością jest odczytywanie zamiarów drugiej osoby, a komputer zachowuje się przewidywalnie. Gra działa na czymkolwiek i wymaga trzech klawiszy na gracza. W tle kryje się progresja aren, z których każda ma inny układ ścian i zagrożeń, więc to, czego się uczysz, zamienia się w instynkt czytania otoczenia, a nie w zestaw ruchów do zapamiętania. Starcia kończą się szybko i nikt nigdy nie zostaje daleko w tyle.