Short Life

To platformówka z pułapkami, w której postacią jest szmaciana kukła, a poziomy to korytarze pełne rzeczy zaprojektowanych, by ją rozerwać na kawałki. Kolce, piły, spadające ciężarki, miny – każdy poziom to ich sekwencja, a komizm tkwi w porażce, dlatego restart jest natychmiastowy, a śmierci to najbardziej animowana część gry. Pod tą slapstickową otoczką kryje się precyzyjna gra. Pułapki są statyczne, a okna czasowe stałe, więc pierwsza próba na poziomie to rekonesans, a każda kolejna to wykonanie zadania – nic nie jest losowe, a poziom, który zabił cię piętnaście razy, w końcu okaże się dziesięciosekundowym spacerkiem. Fizyka szmacianej kukły sprawia, że postać jest trochę trudniejsza do prowadzenia niż sztywna – to zamierzone utrudnienie, a nie wada. Poziomy są krótkie, jest ich mnóstwo, a krzywa trudności dokłada kombinacje pułapek, a nie wymagania co do refleksu. Grasz trzema klawiszami na klawiaturze albo przyciskami na ekranie, działa na wszystkim, i nie nadaje się dla najmłodszych dzieci ze względu na radośnie makabryczne zgony. Uczciwa, powtarzalna we właściwy sposób i w obu wypadkach szybko się kończy. Nie ma tu wyniku ani czasomierza, liczy się tylko to, czy poziom jest ukończony, co utrzymuje skupienie na trasie. Późniejsze etapy łączą trzy albo cztery rodzaje pułapek w jednym korytarzu i to właśnie one są warte tych dwudziestu podejść, których wymagają.