Sled Rider

Gra o zjeździe w ciasnej przestrzeni. Sanki mkną w dół szybem, którego ściany są blisko i wciąż się zbliżają, nie ma hamulca, a jedyne sterowanie to ruch na boki — to czysta gra o utrzymaniu odstępu, a trudność polega na tym, że korytarz stale zostawia go coraz mniej. Od wielu podobnie skonstruowanych gier odróżnia ją ciężar sanek. Ruch na boki ma bezwładność, więc korekta rozpoczęta za późno wychodzi poza zamierzony punkt, a pewną techniką są małe, stałe poprawki zamiast gwałtownych skrętów. Dzięki temu gra wydaje się fizyczna, a nie cyfrowa, i nagradza delikatny dotyk w sposób, który zaskakuje graczy przyzwyczajonych do bardziej responsywnych gier zręcznościowych. Przejazdy trwają poniżej minuty, restart to jedno naciśnięcie, a wynikiem jest głębokość. Oprawa graficzna jest oszczędna i kontrastowa, bo w wąskiej przestrzeni liczy się wyłącznie czytelność. Gra działa na dwóch przyciskach klawiatury albo dwóch połówkach ekranu dotykowego, uruchomi się na czymkolwiek i przekonuje do siebie w pierwsze piętnaście sekund — co dla tak krótkiej gry jest dokładnie właściwą ilością czasu. Nie ma tu nic więcej — żadnych odblokowań, trybów ani progresji poza samą liczbą. Dzięki temu to gra do otwarcia na trzydzieści sekund między innymi zajęciami, a nie coś, przy czym się siada na dłużej, i doskonale sprawdza się właśnie w tej roli.