Tralalero Tralala Clicker

Clicker, w którym postęp mierzy się głośnością. Klikasz, licznik rośnie, a kupowane ulepszenia sprawiają, że ekran trzęsie się mocniej, a dźwięk robi się coraz bardziej absurdalny – więc dążysz nie do większej liczby, tylko do głośniejszej, i gra wcale tego nie ukrywa. Jako mechanika nie ma tu niczego niezwykłego: dochód ręczny, dochód automatyczny, mnożniki, w standardowej kolejności. Inaczej jest z tym, że każdy zakup wywołuje natychmiastową zmianę zmysłową, a nie tylko liczbową, co zwykłe, przyrostowe mielenie zamienia w ciąg coraz głośniejszych żartów. Oznacza to też, że gra ma naturalny koniec – gdy oprawa nie ma już dokąd eskalować, jesteś gotowy. To sprawia, że jest to dziesięciominutowe doświadczenie, a nie coś na dłużej – i to jest właściwa długość dla tego żartu. Dźwięk jest tu niezbędny; wyciszona gra to zwykły clicker z trzęsącym się ekranem. Grasz jedną ręką na telefonie, postęp się zapisuje, a gra działa wszędzie. Jako krótka dawka absurdu sprawdza się świetnie, a jako gra przyrostowa celowo mija się z sensem. Nie ma tu żadnych pozorów głębi, i właśnie ta szczerość sprawia, że to działa. Clicker, który obiecywałby tygodnie postępu, a dostarczał tego, byłby irytujący; taki, który obiecuje dziesięć minut narastającego absurdu i dokładnie to dostarcza, jest w porządku.