I Am Quadrober!

Piaskownica zbudowana wokół niestabilnego ruchu. Postać porusza się na czworakach z pełną fizyką ragdoll, więc samo poruszanie się jest wyzwaniem — nie dotarcie gdzieś, lecz utrzymanie się na nogach po drodze — a otwarta mapa istnieje po to, żeby ten ruch miał z czego spadać. Tego typu gry żyją lub upadają w zależności od tego, czy fizyka jest zabawna, a nie tylko zepsuta — i ta jest po dobrej stronie tej granicy. Kończyny reagują na tyle spójnie, że można wypracować technikę, i na tyle niedokładnie, że ta technika nigdy do końca nie działa — to właśnie ta kombinacja sprawia, że porażki bawią. Nie ma tu celu, nie ma nic do stracenia i nie ma progresji wartej wspomnienia; sesja to pięć do piętnastu minut eksperymentowania z systemem ruchu, który nie chce współpracować — dokładnie tak, jak obiecuje. Jest odrobina odblokowywanej zawartości, głównie kosmetycznej, i to nie jest istotne. Ludzie wracają dla samego ruchu, który pozostaje zabawny właśnie dlatego, że nigdy nie staje się przewidywalny.