Wheelie Life 2

Kontynuacja, która zachowuje mechanikę balansu i dodaje drugą rzecz do myślenia. Wheelie się nie zmienia – to wciąż wąski zakres kątów, utrzymywany ciągłymi korekcjami gazu – ale droga zawiera teraz ruch, rampy i zmiany terenu, więc kierujesz i reagujesz, robiąc jednocześnie to, co było jedynym zadaniem w pierwszej grze. Ta podzielona uwaga to cała eskalacja trudności i jest dobrze wymyślona. Sam balans to pętla sprzężenia zwrotnego, której możesz poświęcić całą koncentrację; balansowanie podczas decydowania, czy wyprzedzić ciężarówkę z wewnętrznej strony, to już inny problem, a błąd w którymkolwiek elemencie kończy przejazd. Teren jest trudniejszą połową, bo rampa wzięta w trakcie wheelie brutalnie zmienia kąt, a wyjście z tego wymaga reakcji na coś, co już się wydarzyło. Jest tu też więcej zawartości: trasy są dłuższe, motocykle odblokowujesz za zarobione punkty i każdy prowadzi się inaczej, a droga zmienia się na tyle, że żaden przejazd nie jest identyczny. Trudność wynika z połączenia elementów, a nie ze zwężenia oryginalnego zakresu balansu, dzięki czemu kontynuacja czuje się jak dodatek, a nie trudniejsza wersja tej samej gry. Przejazd trwa minutę lub dwie, a restart jest natychmiastowy. Grasz na czterech klawiszach lub za pomocą sterowania ekranowego, gra wymaga przeciętnie mocnego urządzenia i zakłada, że masz już doświadczenie z czymś podobnym do pierwszej części. Kto zaczyna bez tego doświadczenia, powinien liczyć się z tym, że pierwsze próby będą bardzo krótkie.