Sprunki Jump

Engellerin müziğin vuruşuna göre yerleştirildiği sonsuz bir dikey zıplama oyunu. Bu tek karar, oyunu bir refleks testinden bir ritim alıştırmasına dönüştürür: bir sonraki güvenli an müzikle birlikte gelir ve dinleyen bir oyuncu, görsel olandan biraz önce ulaşan bir ipucuyla hareket eder. Tırmanış, parçanın hızını artırmak yerine engeller arasındaki boşluğu daraltarak zorlaşır; böylece ritim öğrenilebilir kalırken etrafındaki pay küçülür. Bu, başarısızlığı dürüst tutar — kaçırılan bir zıplama, çok hızlı beliren bir tehlike değil, zamanında basılmamış bir tuştur — ve gelişim daha hızlı tepki vermekten değil, vuruşu içselleştirmekten gelir. Uzun turlar, bu türde alışılmadık biçimde telaşlı değil sakin hissettirir. Turlar bir iki dakika sürer, yeniden başlamak tek tuşla olur ve puan yüksekliktir. Ses neredeyse zorunludur; sessizde oyun epey zorlaşır ve çok daha az ilgi çekici olur. Telefonda veya klavyede tek girişle oynanır ve her cihazda çalışır. Tek bir iyi fikir etrafında kurulmuş, gereksiz ayrıntılardan arındırılmış küçük bir oyun. Başka hiçbir şey yok — açılabilir içerik yok, mod yok, yükseklik sayısının ötesinde bir ilerleme yok — ve tek fikir o kadar güçlü ki bunlardan herhangi birini eklemek onu sulandırırdı. Diğer işler arasında açılacak otuz saniyelik bir oyun.