The Impossible Game

Hak edilmiş bir üne sahip minimalist bir hassasiyet oyunu. Otomatik olarak ileri giden bir kareyi kontrol edersin, zıplamak için tek bir tuşa basarsın ve herhangi bir şeye değmek seni bölümün başına gönderir — kontrol noktasına değil, en başa. Tasarımın tamamı bundan ibaret. Onu katlanılabilir kılan şey, tamamen belirlenmiş ve müzikle senkronize olmasıdır. Engeller hiç değişmez, zıplama her zaman aynıdır ve doğru zamanlamalar vuruşun üzerine oturur — yani bir bölüm bir tepki testinden çok ezberlenecek bir koreografidir. İlk elli deneme öğrenmedir; işe yarayan deneme, zaten bildiğin bir diziyi uyguladığın denemedir. Bu yapı ya tam istediğin şeydir ya da tam istemediğin şey. İlerleme bölüm boyunca yüzdeyle ölçülür; bu da küçük gelişimleri görünür kılar ve yüzde doksanda başarısız olmayı gerçekten acı verici yapar. Bölümler gerçek zamanda dakikalar ve yüzlerce deneme alır. Tek girişle oynanır, her şeyde çalışır ve az sayıda zor oyunun başardığı bir dürüstlüğe sahiptir: hiçbir şeyi haksız değildir ve bu bir teselli değildir.