Sausage Flip

Zagadka fizyczna z procą i bardzo wiotkim projektylem. Odciągasz, żeby ustawić kąt i moc, puszczasz, a parówka koziołkuje przez cały poziom – a skoro zamiast czysto lecieć, zgina się i odbija, to gdzie wyląduje, jest raczej negocjacją z fizyką niż obliczeniem. Ta nieprzewidywalność jest jednak okiełznana, dzięki czemu to zagadka, a nie loteria. Powtórzony strzał zawsze daje ten sam efekt, więc próby dają wiedzę, a poziomy są zaprojektowane wokół konkretnych trajektorii: jedna platforma wymaga wysokiego łuku, inna płaskiego strzału odbijającego się dwa razy. Wiotkość sprawia, że prawie idealny strzał często i tak się udaje, co utrzymuje frustrację na niskim poziomie, a jednocześnie zostawia ciekawy margines błędu. Poziomy trwają poniżej minuty, liczba prób jest nieograniczona, a postęp w grze dodaje raczej nową geometrię niż wymaga większej precyzji. Komizm samego projektylu to realna część atrakcyjności gry i gra doskonale o tym wie. Na telefonie steruje się jednym przeciągnięciem, działa na wszystkim i jest odpowiednia zarówno dla dzieci, jak i dla każdego, kto lubi fizyczną zabawkę z celem do osiągnięcia. Gra ma za sobą długą listę poziomów, a późniejsze z nich są naprawdę trudne, choć nigdy nie wymagają precyzji, której sterowanie nie jest w stanie zapewnić. Taka równowaga jest trudniejsza do osiągnięcia, niż się wydaje, i właśnie dlatego gra broni się dłużej niż tylko nowością swojego projektylu.