Swingo

To łamigłówka fizyczna, w której bohater nie ma nóg. Cały ruch napędza chowany, lepki hak: wystrzeliwujesz go w powierzchnię, huśtasz się, skracasz linkę lub ją puszczasz, odbijając się od tego, na czym wylądujesz — pokonanie pokoju to ciąg wyborów zaczepienia, a nie zwykły spacer, a każdy poziom to osobny problem: które powierzchnie da się wykorzystać. To ograniczenie to cała gra i jest bardzo dobrze dopracowane. Hak przyczepia się niemal do wszystkiego, ciało jest na tyle sprężyste, że wybacza błędy, i na tyle niesforne, że bywa zabawne, a poziomy są zaprojektowane wokół tras, które nie są oczywiste, dopóki nie zobaczysz zaczepu, dzięki któremu działają. Fizyka powtarza się dokładnie za każdym razem, więc nieudana próba to informacja, a frustracja jest zawsze konstruktywna. Rozwiązany poziom zajmuje mniej niż minutę, a wcześniej — znacznie dłużej. Progresja jest długa, układy stają się naprawdę chaotyczne, a cel — dotrzeć do owocu — nigdy się nie zmienia. Grasz jednym przeciągnięciem palca na telefonie albo myszką na komputerze, działa to wszędzie i należy do wąskiej kategorii gier, które wyglądają jak rozrywka na dwie minuty, a wcale nią nie są.