Wurst Dash

Makinelerle dolu bir mutfakta geçen, hayatta kalmaya dayalı bir kaçış oyunu. Bıçaklar sallanır, ızgaralar alevlenir, presler iner — hepsi sabit döngülerle — ve görev aralarından geçmeye devam etmektir. Yani bu bir refleks oyunundan çok bir zamanlama oyunu ve öğrenilen şey döngülerin kendisi. Bu sabitlik, oyunu hız arttıkça adil kılan şey. Her tehlikenin sayabileceğin bir ritmi var, o yüzden seni defalarca öldüren bir bölüm, bıçağın ne zaman kalktığını öğrendiğinde rutine dönüşüyor; zorluk artışı tehlikelerin daha az tahmin edilebilir olmasından değil, birbirine daha yakın gelmesinden kaynaklanıyor. Geç bölümlerde iki veya üç döngü üst üste biniyor, saymanın gerçekten önem kazandığı yer de burası. Öncülün komikliği — pişmemeye çalışan bir sosis — havayı hafif tutuyor, ölümler de o kadar hızlı ki başarısız bir koşu sadece birkaç saniyeye mal oluyor. Koşular bir iki dakika sürüyor ve yeniden başlamak anında oluyor. Klavyede üç tuşla ya da ekran üzerindeki kontrollerle oynanıyor, çok mütevazı donanımlarda bile çalışıyor ve sabit döngülü tehlike oyunlarının iyi yapılmış bir örneği. Rastgele tehlikelerden sıkılanlar bunu çok daha tatmin edici bulacak, çünkü her başarısızlık, yanlış saydığın belirli bir noktayı işaret ediyor.