Pixel Path

To platformówka retro w uczciwym stylu: zagrożenia widać na pierwszy rzut oka, skoki wymagają precyzji, a trudność wynika z wykonania, nie z niespodzianek. Kolce się nie poruszają, podłogi kruszą się w rytmie, który można policzyć, a wszystko, co trzeba wiedzieć o poziomie, widać na ekranie już na starcie. Ta czytelność sprawia, że gra pasuje zarówno młodszym graczom, jak i miłośnikom klasycznych automatów. Nie ma tu nic, czego trzeba uczyć się metodą prób i błędów, a poziom, który ciągle kończy się porażką, zawodzi na konkretnym skoku, który można ćwiczyć – a to dobry rodzaj trudności. Kruszące się podłogi dodają jedyny element presji czasowej, zmuszając do ruchu w miejscach, gdzie bezpieczniej byłoby stać w miejscu, a poziomy wykorzystują ten mechanizm na tyle oszczędnie, że nigdy nie wydaje się przypadkowy. Poziomy są krótkie, restart natychmiastowy, a jest ich wystarczająco dużo, by starczyło na kilka sesji bez znużenia pomysłem. Grafika pixel art jest czysta, a zagrożenia od razu rozpoznawalne, co liczy się tu bardziej niż styl. Gra korzysta z trzech przycisków, działa na ekranie dotykowym i uruchomi się na wszystkim, co ma przeglądarkę. Nie ma tu punktacji ani licznika czasu – liczą się tylko poziomy i to, czy zostały ukończone, co utrzymuje uwagę tam, gdzie trzeba. Raz nauczony poziom zostaje opanowany na stałe, a ostatnie etapy dają satysfakcję z ukończenia, a nie tylko z przetrwania.