White Horizon

Gra narciarska, która zaczyna się bez muzyki i nigdy nie podnosi głosu. Stok jest nieskończony, przeszkód jest niewiele, a całe doświadczenie budowane jest wokół rytmu skrętów, nie wokół unikania rzeczy — dzięki temu bliżej jej do gry medytacyjnej niż do zręcznościówki. Głównym systemem jest pogoda. Warunki zmieniają się w trakcie zjazdu, wpływając na widoczność i przyczepność nart, a właściwą reakcją jest dopasowanie tempa skrętów, nie reagowanie na pojedyncze przeszkody. Odcinek z gęstym opadem śniegu nie jest bardziej niebezpieczny dlatego, że coś pojawia się nagle — jest bardziej niebezpieczny, bo rytm, który działał w dobrych warunkach, teraz jest odrobinę nie taki. Ten nacisk na rytm, a nie na refleks, jest nietypowy i naprawdę uspokajający, a długie przejazdy wynikają z wpadnięcia w rytm, nie ze zwiększonej koncentracji. Odblokowywani narciarze nieco zmieniają prowadzenie, co daje licznikowi dystansu dodatkowy sens bez zaśmiecania interfejsu. Przejazd trwa kilka minut, czyli dłużej niż w większości gier bez końca, a zakończenie go niczego nie odbiera. Gra działa na dwóch przyciskach — na telefonie czy klawiaturze — wymaga przeciętnie mocnego komputera ze względu na efekty śnieżycy i warto grać z włączonym dźwiękiem, gdy cisza w końcu zostaje przełamana.