Space Plan

Klikacz, który wykorzystuje mechaniki gatunku, by opowiedzieć historię, a potem się kończy. Sterujesz małą sondą krążącą wokół niezidentyfikowanej planety, generujesz energię i budujesz instrumenty, a liczby rosną – ale do czego te liczby właściwie służą, odkrywasz stopniowo dzięki dziennikom konsoli i komunikatom systemowym, a gra ma zamierzone zakończenie. To sprawia, że jest to zupełnie inne doświadczenie niż bezkresna gra przyrostowa. Tempo jest napisane, a nie wyskalowane: zakupy odblokowują informacje, informacje zmieniają to, co próbujesz osiągnąć, a końcowy etap na nowo nadaje sens wcześniejszej krzątaninie w sposób, który naprawdę działa. Nic nie jest zablokowane długim oczekiwaniem, bo oczekiwanie przerwałoby narrację, zamiast wydłużać grind. Ukończenie zajmuje godzinę lub dwie i potem nie ma powodu, żeby wracać – to komplement, nie wada. Oprawa jest minimalistyczna – płaskie kształty, konsola, planeta – a to tekst niesie całość. Grasz jedną ręką, działa na wszystkim, i warto grać uważnie, a nie w tle na innej karcie – to niezwykła rada dla klikacza, ale tutaj trafna.