Superfighters

Dwuwymiarowa bijatyka bez systemu combo, za to z ogromną dawką chaosu. Broń jest rozrzucona po całym poziomie, otoczenie się rozpada, ładunki wybuchowe są na porządku dziennym, więc walka polega na chwytaniu tego, co najbliżej, i wykorzystywaniu pomieszczenia, a nie na wciskaniu ciągu klawiszy. To właśnie improwizacja jest tu prawdziwą umiejętnością. Granat wrzucony do korytarza, podłoga wystrzelona spod czyichś nóg, piła łańcuchowa podniesiona tylko dlatego, że akurat leżała – tak kończą się walki, a dobrze radzą sobie ci, którzy czytają poziom, a nie przeciwnika. Ponieważ wszystko zabija błyskawicznie, starcia są krótkie, a przewaga zmienia się nieustannie, dzięki czemu rozgrywka z kilkoma osobami pozostaje żywa. Retro, pikselowa oprawa graficzna sprawia, że nawet bardzo zatłoczony ekran pozostaje czytelny, a tryb dla dwóch osób na jednej klawiaturze jest tu na swoim miejscu. Jest też drabinka dla jednego gracza i wystarczająco dużo różnorodnych poziomów, by improwizacja się nie znudziła. Gra działa na wszystkim, wymaga czterech klawiszy na gracza i jest znacznie sprytniejsza, niż sugeruje jej oprawa, jeśli chodzi o to, by chaotyczna walka wciąż wydawała się uczciwa.