Jump Only

Platformówka, w której jedyne, co możesz zrobić, to skoczyć. Nie ma tu chodzenia, biegania ani sterowania w locie wartego tej nazwy, więc żeby się gdziekolwiek dostać, trzeba wybrać tor lotu i się w niego zaangażować — to zmienia projekt poziomu z trasy w ciąg zadań z geometrii. To ograniczenie sprawia, że poziomy są krótkie, a myślenie nad nimi długie. Każdy ma zamierzoną sekwencję skoków, a trudność zwykle tkwi w rozgryzieniu pierwszego z nich, nie w wykonaniu ostatniego, bo zły początek stawia cię w miejscu, z którego reszty trasy nie da się osiągnąć. Fizyka jest spójna, więc to samo wejście zawsze daje ten sam tor lotu, co jest kluczowe — nieudana próba jest informacją, a nie przypadkiem, a poziomy pozostają uczciwe, nawet gdy są wymagające. Restarty są natychmiastowe i taki jest zamysł — to druga połowa tego, co czyni taką grę grywalną. Większość poziomów oblejesz kilka razy, zanim trasa stanie się oczywista, a ponieważ każda próba kosztuje sekundę, a nie minutę, porażki czytasz jako kolejne podejście, nie karę. To mały pomysł doprowadzony tak daleko, jak się dało.